Endodontzia
Txantxarra nerbioara iristen denean
Cuando una caries no se detecta ni se trata a tiempo con un empaste, progresa hacia zonas profundas del diente hasta alcanzar la pulpa dental, donde se encuentran nervios y vasos sanguíneos. Cuando las bacterias llegan a esta pulpa, se produce una inflamación que puede generar dolor —con o sin flemón— o incluso pasar desapercibida.
En las revisiones anuales realizamos radiografías intraorales digitales para observar las zonas que no son visibles a simple vista, especialmente las más propensas a caries. Este control radiográfico es clave para diagnosticar lesiones a tiempo y evitar que avancen hasta el nervio.
Si la caries llega a la pulpa, es necesario realizar una endodoncia. Este tratamiento consiste en limpiar, desinfectar y sellar los conductos del diente —que pueden ser entre uno y cuatro— para luego reconstruirlo. En casos de gran destrucción, puede ser necesaria una corona de cerámica para recuperar su función y estética.
¿Cómo se realiza una endodocia?
Endodontzia bat egiteko, oso ondo neurtu behar da hodi bakoitzaren luzera, eta horretarako apexaren lokalizatzaile elektroniko bat dugu, neurri hori adieraziko diguna, saioan zehar egingo ditugun erradiografiekin batera. Hodiak prestatzeko eta zabaltzeko, endodontzia mekanikorako mikromotor bat ere badugu, eta, harekin batera, hodiaren prestaketa eta konizitatea kontrolatzen ditugu. Amaitzeko, hodia gutapertxaz beteko dugu. Material plastikoa da, eta zementuarekin batera, ondo itxiko du infektatutako hortzaren barrualdea.
Batzuetan, hodi barneko medikazio bat utzi beharko da, normalean kaltzio hidroxidoa, pH oso altua duena, deskontaminatzeko eta bakterio-edukia murrizteko berriro martxan jarri aurretik. Batzuetan, infekzioa kentzeko, antibiotiko bat hartu beharko da aurretik edo endodontziarekin batera.
Kasu bakoitza desberdina da, eta horrela tratatu behar da.